tncibanner

نقد و بررسی: از لیل باک، تاریخ و فرصتی برای فلش برخی درخشان

سپس دوربین جی جی و پیش‌فرض مستند بار دیگر، این بار با مصاحبه، نتیجه می‌دهند. در دیوار پشتی، ویدیویی از یکی از رقصندگان (که به خوبی توسط جو مولهرین ویرایش شده است) را می بینیم که داستان خود را تعریف می کند، در حالی که روی صحنه آن رقصنده داستان را از طریق جوکین بیان می کند. الیز لاندروم با شیرینی توضیح می دهد که چگونه رقص درمانی است و چگونه او را عاقل نگه می دارد. درام هاینز در مورد یادگیری رقص از پدرش صحبت می کند و اینکه چگونه سایر بازیگران هنگام مرگ پدرش از او حمایت کردند.

باک برخی از داستان‌های خود را نیز می‌گوید، از جمله رقصندگان قصر کریستال و مایکل جکسون. نقطه اصلی داستان او یک بحران است، زمانی که یک مربی به او گفت که رقص او “باحال است اما به اندازه کافی گانگست نیست”. او می‌گوید آنچه او آموخت این است که جوکین در مورد مهارت‌ها و ترفندها نبود. این در مورد ابراز درد، عشق، شادی بود، که شما کی هستید.

او اضافه می کند که آرزوی او این است که مردم جوکین را به عنوان یک “هنر زیبا” بشناسند. رقص – نه فقط او، بلکه مال همه – مورد خاص خود را دارد: مبتکرانه، رسا، تاثیرگذار، به سختی به دست آمده است. اما روایت به اهدافی غیر از احترام یا اعتبار اشاره می کند. در پایان، جی‌جی فیلم خود را در یوتیوب آپلود می‌کند و با پیروزی شگفت‌زده تماشا می‌کند که تعداد بازدیدها و مشترکانش به میلیون‌ها نفر می‌رسد.

در طول بحث پس از نمایش، فلیک در مورد هدف نمایش صریح تر بود – در واقع گفت که بله، جوکین هنر است اما هنرمندان به پول نیاز دارند. لندروم، در هر بخش مصاحبه، از “دریافت پول برای انجام کاری که دوست دارم” ابراز خوشحالی می کرد. چیزی که این رقصندگان نیاز دارند راهی برای حرفه ای بودن بدون لیل باک است. و این نمایشی که لیل باک برای و با آنها ساخته و به تور رفته است می تواند پاسخگو باشد.

ممفیس جوکین: نمایش

تا روز جمعه در تئاتر رز، مرکز لینکلن. linkolncenter.org.

Serena Wells

معتاد عمومی رسانه های اجتماعی. متعصب افراطی سفر. فریلنسر متعصب وب. مستعد حملات بی تفاوتی. زیاد می افتد

تماس با ما